Irritant mannetje

De heilige Franciscus intrigeert me al sinds ik student was. In de legendes zien we verschillende kanten van deze man. Soms wordt hij afgeschilderd als een vrolijke Frans, een lichtvoetige, ietwat naïeve levensgenieter. Andere keren draaft hij halsstarrig door in de consequenties van zijn eigen overtuigingen. En soms zien we de mystieke kant van de heilige, die zoekend en ontvankelijk is voor God. Het begrip duurzaamheid bestond nog niet in Franciscus’ tijd. Toch bieden zijn woorden en leven mij veel inspiratie voor een duurzame leefstijl.

Franciscus daagt me uit om de rijkdom van het immateriële te zoeken: de bloeiende bloem, de zingende vogel. En ook de stilte om God te zoeken. Soms kan ik verdrinken in mijn spullen, of nog erger, mijn agenda. Die veroorzaken veel te veel ruis. Franciscus had niet zoveel nodig. Hij ervoer bezit als ballast. Hij was een rijk mens, omdat hij zijn rijkdom in het immateriële zocht.

Volgens mij was Franciscus ook een irritant mannetje. Iemand die behoorlijk doordraafde en hoge eisen stelde. Toch houdt hij mij met z’n malle streken een spiegel voor. Want ja, hoe vast zit ik eigenlijk aan mijn spullen? En dankbaarheid? Mmmm… niet altijd. Deze Middeleeuwse poverello houdt mij regelmatig een spiegel voor. En gelukkig zie ik daarachter af en toe ook de man die een stok pakte, erop speelde als een viool en mij nu nog inspireert tot een duurzaam en rijk leven.

Geen reacties.

Reactie plaatsen

U moet zijn ingelogd om een reactie te plaatsen.